Τα παιδιά, οι καλύτεροι απολογητές;
Μια απολογητική που ενθαρρύνει ερωτήματα τύπου «γιατί;» και δεν φοβάται την αμφισβήτηση μπορεί σε μια εκκλησία να γίνει ένα χρήσιμο εργαλείο για την κατήχηση της νέας γενιάς, ηλικίας κρίσιμης στη διαμόρφωση του «πιστεύω». Πριν από λίγο καιρό διάβαζα την εξής ιστορία. Ο γιος ενός ιεροκήρυκα, σήμερα δευτεροετής φοιτητής, εξομολογήθηκε στον πατέρα του ότι είναι «άθεος» και ότι θεωρεί την πίστη «διανοητικά ανέντιμη». Πράγματι, τί θλίψη για έναν ποιμένα που έχει μεγαλώσει το παιδί του, προφανώς διδάσκοντάς το να πιστεύει, αλλά έχει αμελήσει να το διδάξει σχετικά με το γιατί είναι αλήθεια αυτά που πιστεύουμε! Ένα μέλος της εκκλησίας, σοκαρίστηκε από αυτά που έμαθε για τον γιό του πάστορα, επειδή κι εκείνος είχε έναν γιό σε κρίσιμη ηλικία. «Γιατί πιστεύεις ότι η Βίβλος είναι αληθινή;», ρώτησε τον γιό του στο σπίτι. Εκείνος, σήκωσε το βλέμμα, λίγο μπερδεμένος: «Επειδή... είναι ο Λόγος του Θεού;» «Ναι, αλλά πώς ξέρεις ότι είναι ο Λόγος του Θεού;» Άδειο βλέμμα. «Επειδή το λέει η Βίβλος;» «Κ...