ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ

Τη χειρότερη χρονιά στην ιστορία αποτελεί το 2019 για τους Χριστιανούς, με τις διώξεις να έχουν λάβει διαστάσεις πραγματικής γενοκτονίας και τα νούμερα να είναι συγκλονιστικά. Η ετήσια έκθεση της οργάνωσης Open Doors αποκαλύπτει: Το 2019 περισσότεροι από 260 εκατομμύρια άνθρωποι αντιμετώπισαν διώξεις για την πίστη τους, αριθμός αυξημένος κατά 15 εκατ. μέσα σε ένα μόνο χρόνο, 2.983 θανατώθηκαν και 3.711 φυλακίστηκαν χωρίς δίκη. Οι επιθέσεις σε εκκλησίες και χριστιανικά κτίρια ανήλθαν σε 9.488. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το περασμένο έτος, οκτώ χριστιανοί σκοτώνονταν κάθε μέρα και 23 Χριστιανοί βιάζονταν ή παρενοχλήθηκαν σεξουαλικά για λόγους που σχετίζονται με την πίστη τους. Κατά μέσο όρο κάθε εβδομάδα 182 εκκλησίες ή χριστιανικά κτίρια δέχονταν επίθεση, ενώ 102 σπίτια ή καταστήματα Χριστιανών καταστρέφονταν. 309 Χριστιανοί φυλακίζονταν κάθε μήνα. Η χρήση της τεχνολογίας ευνοεί και ενισχύει τις διώξεις εναντίων των Χριστιανών σε παγκόσμια κλίμακα, δήλωσε ο πρόεδρος της οργά...

Από τις πρώτες της μέρες η νέα χρονιά χαρακτηρίστηκε από μια αντιπαράθεση μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν που παρ’ ολίγο να φέρει ολόκληρη την περιοχή της Μέσης Ανατολής στο χείλος της καταστροφής. Στις 3 Ιανουαρίου, ο Αμερικανός πρόεδρος, εμφανώς ταραγμένος με την είδηση ότι ξέφρενοι Σιίτες, διαδήλωναν έντονα και απειλούσαν να αλώσουν την αμερικανική πρεσβεία στη Βαγδάτη, έδωσε εντολή για την εκτέλεση ανώτατου στελέχους των Φρουρών της Επανάστασης του Ιράν, στρατηγού Κασέμ Σουλεϊμανί, μέσω τηλεκατευθυνόμενου πυραύλου λίγο έξω από το αεροδρόμιο της Βαγδάτης. Η πράξη αυτή εξόργισε, όπως ήταν αναμενόμενο, το Ιράν, του οποίου η ηγεσία ζήτησε σκληρά αντίποινα. Διάβαζα ότι χάρη στη διαμεσολάβηση των Ελβετών (οι Αμερικανοί δεν έχουν πρεσβεία στο Ιράν και κάθε άλλο κανάλι επικοινωνίας έχει στερέψει ανάμεσα στις δύο χώρες) αποφεύχθηκε μια πιο έντονη εχθροπραξία μεταξύ των δύο χωρών. Ο ίδιος ο Αμερικανός πρόεδρος δικαιολόγησε την πράξη του ως προληπτική, επειδή, όπως δήλωσε, υπήρχε σχέδι...

Σε χώρες όπου επικρατεί ο δυτικός πολιτισμός, υπάρχουν σήμερα αρκετοί που υποστηρίζουν ότι πρέπει να κλείσουν τα σύνορα για τους «παράνομους» και συνήθως άπορους μετανάστες άλλων φυλών, ξένων πολιτισμών και θρησκειών … και να σταλούν πίσω, στις χώρες καταγωγής τους. Παραδόξως όμως, τα σύνορα πολλών χωρών στην Ευρώπη σήμερα (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) είναι ολάνοιχτα για εκείνους που έρχονται με τουλάχιστον 250 χιλιάδες ευρώ στη βαλίτσα. Τους περιμένει μια «χρυσή βίζα» απεριόριστων ταξιδιών εντός Ευρώπης! Τόσο εύκολα, από «παράνομος» μπορεί κανείς να γίνει … νόμιμος. Πονεμένη ιστορία το προσφυγικό-μεταναστευτικό στην Ελλάδα. Πίσω από τις προσπάθειες της πολιτείας να το αντιμετωπίσει φαίνεται ότι πολλοί στην Ευρώπη κρύβονται ή αδιαφορούν, ειδικά για τα όσα συμβαίνουν στην Μόρια και αλλού. Ιδιαίτερη εντύπωση κάνει η αντιμεταναστευτική πολιτική που ακολουθούν χώρες όπως η Πολωνία, η Ουγγαρία και άλλες. Ταιριάζει σ’ αυτές ο χαρακτηρισμός της «υποκρισίας». Όταν το 2003 ο πρ...

Το 1989, όταν με το τείχος του Βερολίνου έπεσε στη συνέχεια ολόκληρο το Σιδηρούν Παραπέτασμα, ο Αμερικανός πολιτολόγος Φράνσις Φουκουγιάμα διακήρυξε «το τέλος της ιστορίας». Ο κόσμος δεν βρίσκεται πλέον σε αντιπαράθεση, ο καπιταλισμός και η δημοκρατία αποδείχτηκαν ως τα πλέον αποτελεσματικά συστήματα στο δρόμο για ένα ειρηνικό μέλλον για την ανθρωπότητα. Τριάντα χρόνια αργότερα, τίποτε απ’ όλα αυτά δεν επαληθεύτηκε. Η ανθρώπινη πλεονεξία παρ’ ολίγο να οδηγήσει την παγκόσμια οικονομία στην απώτερη καταστροφή. Κοινωνίες όπως της Ελλάδας και της Βρετανίας οδηγήθηκαν σε ακραίο διχασμό με δημοψηφίσματα ανεύθυνων πολιτικών που τις κρατούν μέχρι σήμερα όμηρο ανήθικων και σκοτεινών σκοπών.  Ντρέπεται να βλέπει κανείς ο πρόεδρος μιας υπερδύναμης, αντί να δρα βάσει την αλήθεια, να προτιμά το ψέμα και τις γεμάτες ρατσισμό δηλώσεις μέσω κοινωνικών δικτύων. Εκεί που θα περίμενε κανείς ο ελεύθερος κόσμος να επιδιώκει μια κοινή γραμμή για την καταπολέμηση του κακού και της παγκόσμιας...

Όχι χωρίς λόγο βγαίνουν αληθινές οι παλιές παροιμίες. Το παρατηρούμε στις μέρες μας, στην ίδια μας τη χώρα. Πολιτικοί κοιτάζουν το δικό τους συμφέρον, την επανεκλογή τους, την καρέκλα τους. Όχι το συμφέρον του λαού. Δεν πρέπει να ξεχνάμε την κρίσιμη περίοδο του 2010-11, όταν η χώρα μας είχε ανάγκη – όσο ποτέ άλλοτε – από συναίνεση και υπερκομματική συνεννόηση, μια εποχή όπου οι αγορές απειλούσαν την αξιοπιστία και κυριαρχία της, η αντιπολίτευση (δεξιά και αριστερά του πολιτικού φάσματος) «σφύριζε» αδιάφορα, αφήνοντας την «κυβέρνηση» να ανταπεξέλθει μόνη της. Θα τα έκαναν όλα ούτως ή άλλως καλύτερα εκείνοι, αν κατάφερναν τελικά να ανέλθουν στην εξουσία. Έτσι και δεν έγινε; Η χώρα κοντεύει πλέον να κλείσει δέκα χρόνια μέσα στο ξεπούλημα, την απαξίωση, την λιτότητα, την ανεργία και τη φυγή εκείνων που η πατρίδα δεν μπορούσε κρατήσει κοντά της. Αλλά η Ιστορία έχει καταγράψει και χειρότερα, δυστυχώς. Μέσα στην Μικρασιατική Καταστροφή, το 1922, όταν η Σμύρνη καιγόταν και οι κάτο...

Συνέβη ξανά. Αναπληρωτής υπουργός φέρεται, κατά δική του πρώτη δημόσια δήλωση, να μαγνητοσκοπεί κρυφά έναν συνομιλητή του – αυτή τη φορά το θύμα ήταν ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας – και αφήνει να διαρρεύσουν   κάποια από τα περιεχόμενα της συνομιλίας στο διαδίκτυο. Το απόλυτο σκάνδαλο … αλλά δεν συνέβη και πρώτη φορά! Ο τόπος έχει συνηθίσει τέτοια και χειρότερα. Μαζί και την ατιμωρησία κάποιων ενεργών πολιτικών που θάπρεπε να είναι παράδειγμα για τους υπόλοιπους πολίτες – ψιλά γράμματα, βέβαια. Με τα έξυπνα κινητά σήμερα ο καθένας έχει τη δυνατότητα (κρυφής) καταγραφής όποιων συνομιλιών θέλει. Παράνομο μεν, αλλά δεν παύει να «εμπνέει» τον συνεργάτη να καταγράψει μια συνομιλία του με το προϊστάμενο στη δουλειά – έτσι για να τον «έχω στο χέρι» όπως λέει – την αδικημένη σύζυγο τον άνδρα της, ένα μέλος κάποιου συμβουλίου τον συνάδελφό τους κοκ. Τα μαγνητοφωνάκια κάνουν θραύση στη χώρα των μύθων. Το μαγνητοφωνάκι φαίνεται πως εξελίσσεται σε «σωτήριο μέσο» σε μια κοινων...

Απ΄ ότι δείχνουν κάποια πρόσφατα γεγονότα, η χώρα μας δεν φαίνεται να έχει ακόμα ξεπεράσει τη νοοτροπία του ανθρώπου που θεωρεί τον εαυτό του παντογνώστη. Όταν άνθρωποι με τέτοια νοοτροπία βρεθούν σε θέση ισχύος προβαίνουν στο να λαμβάνουν αποφάσεις χωρίς συμβούλους ή χωρίς συνεννόηση ή ευρεία συζήτηση. Σε κάποιους κύκλους κυριαρχεί μια ομολογουμένως πολύ παράξενη θεολογική επιχειρηματολογία η οποία φαίνεται πως υποστηρίζει την νοοτροπία αυτή. Βασίζεται σε μια ερμηνεία κειμένων της Παλαιάς Διαθήκης όπου ο Θεός τάχα δεν αρέσκεται σε έναν ευρύ κύκλο αρχηγίας. Όταν π.χ. ο Μωυσής παραπονείται στο Θεό ότι το βάρος της αρχηγίας του λαού Ισραήλ είναι εξαιρετικά μεγάλο και θα’πρεπε να το συμμεριστεί με άλλους συν-αρχηγούς, τότε ο Θεός ενδίδει τάχα στην ανθρώπινη αυτή παράκληση του Μωυσή. Παίρνει από το πνεύμα του Μωυσή και δίδει στους συγκυβερνήτες του. Κάποιοι εξηγούν πως ο πλούτος σοφίας που είχε δοθεί στον Μωυσή μειώνεται επεκτείνοντάς τον στους άλλους. Μια ειδική νοοτροπία κυριαρχεί...