Οι γιαγιάδες και οι παππούδες της εκκλησίας
της Nadya Williams [1] Στην εποχή μας, όπου η κοινωνία είναι χωρισμένη σε ηλικιακές ομάδες, αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη για τους ηλικιωμένους πιστούς που συμβουλεύουν και επενδύουν στα παιδιά μου. Ένα άρθρο στο Harvard Business Review υποστήριζε ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν απλώς γερνούν· γίνονται ολοένα και πιο διαχωρισμένες ως προς την ηλικία», και ότι «ο ακραίος τρόπος με τον οποίο έχουμε απομονώσει τους νέους σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, τους μεσήλικες στους χώρους εργασίας και τους ηλικιωμένους σε κοινότητες συνταξιούχων, κέντρα ηλικιωμένων και γηροκομεία έχει σημαντικό κόστος». Αυτό, δυστυχώς, συμβαίνει συχνά και μέσα στην εκκλησία. Τα παιδιά περνούν τον περισσότερο χρόνο τους με συνομηλίκους: απομακρύνονται από τη λατρεία για το «παιδικό πρόγραμμα» ή συμμετέχουν σε ομάδες νέων, ενώ οι γονείς τους παρακολουθούν μελέτες της Βίβλου. Και ακόμη κι όταν διαφορετικές γενιές βρίσκονται στον ίδιο χώρο, δεν αισθάνονται όλοι οι ενήλικες άνετα —ή δεν θεωρούν ότι επιτρέπεται— να εμπλακο...