ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ

«Πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί σαν αδέλφια, διαφορετικά θα πεθάνουμε όλοι μαζί σαν ηλίθιοι»   -  Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Ο φανατισμός στις διάφορες μορφές του εκδηλώνεται κυρίως σε περιόδους βουλευτικών εκλογών. Ο φανατισμός είναι παράλογος, επειδή προσπαθεί να επιβάλει με πάθος τις ιδέες και τις ιδεολογίες του στους άλλους. Αυτός που εμφορείται από φανατισμό δεν ανέχεται αντίθετες απόψεις και δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ακόμη και βία για να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του. Είδη φανατισμού είναι: πολιτικός, ιδεολογικός, εθνικιστικός, φυλετικός, ποδοσφαιρικός, θρησκευτικός… Ο Τσώρτσιλ είπε: «Φανατικός είναι κάποιος που δεν θέλει ν’ αλλάξει γνώμη και δεν θέλει ν’ αλλάξει θέμα», ο δε Ντιτερώ: «Από τον φανατισμό μέχρι τη βαρβαρότητα είναι μόνο ένα βήμα» . Του Γεωργίου Σ. Κανταρτζή Ο πολιτικός φανατισμός Αν και τα τελευταία χρόνια έχει χλομιάσει, ξαναφουντώνει σε προεκλογικές περιόδους. Οι συμπατριώτες μας, παρόλο που έχουν απογοητευτεί από τους πολιτικούς όλων τω...

Ο άνθρωπος και ο Θεός! Ποια άπειρη απόσταση ανάμεσά τους! Το ελάχιστο και το απείρως μεγάλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάθε σύγκριση είναι αδύνατη, αν όχι και βλάσφημη. Κι όμως! Η Βίβλος μας διδάσκει ότι όχι μόνο μπορεί να υπάρξει σχέση ζωντανή μεταξύ ανθρώπου και Θεού, αλλ’ ακόμη και συνεχής «συνεργασία» μεταξύ τους: «Θεού εσμέν συνεργοί ...» (Α' Κορ. 3/9). Το παράδοξο αυτό διαφωτίζεται όταν προσέξουμε ότι ο άνθρωπος κατά την Βίβλο πλάστηκε «καθ’ ομοίωσιν Θεού» (Γεν. 1/26α, Ιακ. 3/9), και ο θαυμαστός τεχνολογικός πολιτισμός του στις ημέρες μας, δικαιολογεί από μια πλευρά τη διδασκαλία αυτή της Βίβλου. Δεν είναι το υλικό σώμα του ανθρώπου αυτό που εκπροσωπεί τον άνθρωπο, αλλά είναι το πνευματικό στοιχείο, το «Εγώ» , η «Ψυχή» του, πo υ κινείται από τα ελατήρια και τους πόθους του για το άπειρο και το αιώνιο. Εδώ βρίσκουμε την αλήθεια για την «καθ' ομοίωσιν του Θεού» δημιουργία μας. Έτσι, θα ερευνήσουμε όχι την πλευρά των διανοητικών εφευρέσεων του ανθρώπου π o υ είναι τόσο πολλές κα...

Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στο Μπουρούντι τη δεκαετία του 1990, πέρασα αρκετούς μήνες σε έναν πολυπληθή καταυλισμό για εσωτερικά εκτοπισμένους, ανθρώπους σαν εμένα που είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους αλλά δεν μπορούσαν να φύγουν από τη χώρα. Μια από τις πιο οδυνηρές εμπειρίες μου ήταν να βλέπω τον υγιή ανδρισμό πολλών πατεράδων να καταρρέει από μια τόσο δραστική αλλαγή στη ζωή τους. Από αυτόνομοι τροφοδότες των οικογενειών τους, βρέθηκαν εξαρτημένοι από τρόφιμα ανακούφισης σε ξένο τόπο. Επιπλέον, η στέρηση ελευθερίας των κινήσεων τους τους κατέστησε ανίκανους γι’ αυτό που ήταν συνηθισμένοι να κάνουν όλη τους τη ζωή: να επιμελούνται τις καλλιέργειές τους και τις δικές τους επιχειρήσεις. Κάποιοι απ’ αυτούς το έριξαν στο ποτό για να αντιμετωπίσουν την κατάθλιψη που τους είχε καταλάβει. Ζώντας αυτό σκεφτόμουν τον Ιωσήφ, τον σύζυγο της Μαρίας, ο οποίος έπρεπε επίσης να φύγει και να αντιμετωπίσει απογοητεύσεις και δύσκολες καταστάσεις. Θα μπορούσε να είναι σαν κι αυτούς τους...

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή παρατηρεί κανείς τους ανθρώπους να παρακολουθούν κατά χιλιάδες χριστουγεννιάτικες μουσικές εκδηλώσεις, παιδικούς θιάσους της αφήγησης της Βηθλεέμ με αγγέλους, βοσκούς, ζώα και βασιλιάδες. Η ιστορία αυτή δεν δείχνει να πεθαίνει. Κάθε Χριστούγεννα παρουσιάζεται εκ νέου. Παρά το γεγονός ότι η Δύση έχει απορρίψει την ιδέα πως η Ενσάρκωση αποτελεί κεντρικό γεγονός της ιστορίας, η γοητεία του μικρού Ιησού εμφανίζεται ως εξαιρετικά ανθεκτική για όλες τις ηλικίες. Στα μουσεία τέχνης, ως μνημεία της ανθρώπινης ιστορίας, ο Ρέμπραντ προσφέρει ίσως το μεγαλύτερο ρεκόρ σε χαρακτικά, σχέδια και πίνακες ζωγραφικής της σκηνής της γέννησης, της φυγής στην Αίγυπτο, της περιτομής του βρέφους και άλλες ιστορίες  της Θείας Οικογένειας. Φυσικά, η αντίληψη ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος παραμένει «ανοησία για τους Έλληνες» όπως έγραψε ο απόστολος Παύλος. Ο Πλάτωνας θεωρούσε ότι ο φυσικός κόσμος δεν ήταν παρά μια σκιά απέναντι στον πραγματικό κόσμο της σκέψης. Το ότι ένας Θεός θα έσκυβε...

«Ως άθεος, πιστεύω πραγματικά ότι η Αφρική χρειάζεται τον Θεό: Οι ιεραπόστολοι και όχι μόνο τα χρήματα για βοήθεια, είναι η λύση στο μεγαλύτερο πρόβλημα της Αφρικής που είναι σε μεγάλο βαθμό η παθητικότητα της νοοτροπίας των ανθρώπων». Με αυτά τα εκπληκτικά λόγια, ο γνωστός δημοσιογράφος και τηλεπαρουσιαστής, πρώην βουλευτής της βρετανικής Βουλής των Κοινοτήτων, Μάθιου Πάρις συνοψίζει   το συμπέρασμα που αναγκάστηκε να βγάλει μετά από πρόσφατη επίσκεψή του στο Μαλάουι, στο σπίτι των  παιδικών του χρόνων. Ο Πάρις πέρασε τα παιδικά του χρόνια σ’ αυτή την αφρικανική χώρα και σαράντα πέντε χρόνια μετά την αποχώρησή του, αποφάσισε να επιστρέψει λόγω του ενδιαφέροντός του για την Pump Aid, μια βρετανική φιλανθρωπική οργάνωση που βοηθά αγροτικές αφρικανικές κοινότητες να εγκαταστήσουν αντλίες νερού, δίνοντας στους ανθρώπους εκεί πρόσβαση σε καθαρό νερό. Η επίσκεψή του αυτή όχι μόνο ανανέωσε θετικά την προδιάθεσή του απέναντι σε τέτοιου είδους φιλανθρωπικές οργανώσεις ανάπτυξης, αλλ...

Γιατί είναι η Κυριακή μέρα λατρείας για τους χριστιανούς; Το ότι ο Χριστός αναστήθηκε από τους νεκρούς την Κυριακή είναι μια προφανής απάντηση και οι πρώτοι χριστιανοί αντάλλαξαν το παραδοσιακό εβραϊκό Σάββατο με την Κυριακή για να λατρεύουν τον Θεό. Αλλά έχουμε αναρωτηθεί ποτέ γιατί ο Ιησούς αναστήθηκε από τους νεκρούς την Κυριακή και όχι μια άλλη μέρα της εβδομάδας; Στην αρχαία εβραϊκή ιστορία της δημιουργίας, στο Γένεση κεφ. 1, η πρώτη ημέρα της δημιουργίας ήταν η Κυριακή, και ο Θεός αναπαύθηκε την τελευταία ημέρα, το Σάββατο. Από την αφήγηση αυτή, οι Ισραηλίτες καθιέρωσαν τη δική τους πρακτική ανάπαυσης του Σαββάτου. Στην Καινή Διαθήκη, ο Ιησούς αναστήθηκε μια Κυριακή επειδή η ανάστασή του ήταν η αρχή της νέας δημιουργίας. Το Πάσχα ήταν η αρχή του Θεού που «κάνει τα πάντα νέα» εν Χριστώ. Όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος στο Α΄ Κορινθίους κεφ. 15, η ανάσταση του Ιησού είναι ο «πρώτος καρπός» της λύτρωσης του Θεού – η αρχή για κάτι που έμελλε να επεκταθεί πολύ πιο πέρα ​​από τον άδ...

Το παρακάτω κείμενο του ΠΗΓ προσφέρει μια ορθή ανάλυση μιας εκκλησίας που ξεφεύγει από τον σκοπό και την αποστολή της. Ο άνθρωπος δεν παύει, έχοντας χάσει τον Παράδεισο, να είναι ο μόνιμα περιπλανώμενος και φυγάς (Κάιν, Οδυσσέας, Φάουστ), σε μια αέναη προσπάθεια να κατακτήσει το άγνωστο, βασανιζόμενος από την επιθυμία για το «απόλυτο», δηλαδή τον Θεό που δεν γνωρίζει. Θέλει μόνος του να άρει την κατάρα που τον έχει αμετάκλητα χωρίσει απ’ Αυτόν. Η επίδραση δε της γνώσης του θανάτου του είναι έντονη στη ζωή του, τόσο ώστε συστηματικά να θέλει να την απομακρύνει απευθύνοντάς την στους άλλους, ή, στην καλύτερη των περιπτώσεων, να την αντιμετωπίζει στοχαστικά, ώστε μεγάλο μέρος της ανθρώπινης σκέψης να χαρακτηρίζεται σαν «φιλοσοφία θανάτου». Στο πρόβλημα αυτό μια μόνο λύση υπάρχει: να αντιμετωπίσει την αλήθεια, να αναγνωρίσει τη θεμελιώδη μοναξιά και ερημιά του και να θελήσει να πραγματώσει αληθινή επικοινωνία, δηλαδή την επανασύνδεσή του πρώτα με τον Θεό και έπειτα με τον άνθρωπο. Μια τέ...