ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ

Μια μέρα μετά την τραγική επέτειο του πολέμου στην Ουκρανία ο Jeff Fountain γράφει για μια συνάδελφό του την ‘Αιρα, η οποία ζεί και καταγράφει τα γεγονότα επί τόπου: Παράλληλα με τα βάσανα, η Άιρα βλέπει επίσης τη χάρη του Θεού. Όπως είπε ένας φίλος: «Το κόστος είναι ανείπωτα φρικτό. Αλλά έχουμε κερδίσει τόσα πολλά. Δύναμη, ενότητα, ελπίδα και εξάρτηση από τον Θεό. Αγάπη για την ουκρανική γλώσσα. Αφυπνισμένες εκκλησίες και οι άνθρωποι πεινασμένοι για τον Θεό. Μια χώρα γεμάτη εθελοντές. Απίστευτη υποστήριξη και φιλία από τους γείτονές μας στην Ευρώπη και ένα μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου. Ένα νέο άνοιγμα, υποστήριξη και προθυμία να θυσιαστεί ο ένας για τον άλλον. Ευγνωμοσύνη για τα μικρά πράγματα. Αμέτρητες υπενθυμίσεις της αιωνιότητας και του τι είναι πραγματικά σημαντικό». Η δραματική αποτυχία της αιφνιδιαστικής ρωσικής εισβολής να καταλάβει το Κίεβο να εξουδετερώσει τον Πρόεδρο Ζελένσκι και να εγκαταστήσει μια κυβέρνηση-μαριονέτα θεωρείται από πολλούς ως πραγματικά θεϊκή χά...

60 χρόνια από το θάνατο του ιδρυτή της Ελευθέρας Ευαγγελικής Εκκλησίας Αθηνών, γράφει η Άλτα Φίλου: Ταξινομώντας τα βιβλία της βιβλιοθήκης μου, «έπεσα» επάνω στο βιβλίο του Μ. Θαβωρίτη, «Ωραίοι Άνθρωποι» (2000), και ξεχάστηκα για το υπόλοιπο του απογεύματος. Ξεκινώντας από την αφιέρωση: «Αφιερώνεται στην καινούργια Γενιά των Ελλήνων Ευαγγελικών, με την ευχή να φανεί αντάξια της Γενιάς των ‘ΩΡΑΙΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ’ που έφυγαν». Ανήκω στη δεύτερη «καινούργια Γενιά» και είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού οι «Ωραίοι Άνθρωποι», που γνώρισα προσωπικά από όλους όσους αναφέρει ο Μ. Θαβωρίτης (Μ.Θ.) στο βιβλίο του. Για τον πρώτο, τον Κωνσταντίνο Μεταλληνό, γράφει: «Στάθηκε ένας ωραίος άνθρωπος που έλαμψε στο Ελληνικό στερέωμα του 20 ου αιώνα με την ομολογία του, τη ζωή του και το έργο του». Έτυχε να μιλήσω με πολλούς «συνομηλίκους» μου τις τελευταίες ημέρες και εσκεμμένως ανέφερα το ζεύγος, Κωνσταντίνου και Αλκμήνης Μεταλληνού στις συζητήσεις μας. «Πού τους θυμήθηκες;», ήταν μια από τις ...

«Πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί σαν αδέλφια, διαφορετικά θα πεθάνουμε όλοι μαζί σαν ηλίθιοι»   -  Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Ο φανατισμός στις διάφορες μορφές του εκδηλώνεται κυρίως σε περιόδους βουλευτικών εκλογών. Ο φανατισμός είναι παράλογος, επειδή προσπαθεί να επιβάλει με πάθος τις ιδέες και τις ιδεολογίες του στους άλλους. Αυτός που εμφορείται από φανατισμό δεν ανέχεται αντίθετες απόψεις και δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ακόμη και βία για να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του. Είδη φανατισμού είναι: πολιτικός, ιδεολογικός, εθνικιστικός, φυλετικός, ποδοσφαιρικός, θρησκευτικός… Ο Τσώρτσιλ είπε: «Φανατικός είναι κάποιος που δεν θέλει ν’ αλλάξει γνώμη και δεν θέλει ν’ αλλάξει θέμα», ο δε Ντιτερώ: «Από τον φανατισμό μέχρι τη βαρβαρότητα είναι μόνο ένα βήμα» . Του Γεωργίου Σ. Κανταρτζή Ο πολιτικός φανατισμός Αν και τα τελευταία χρόνια έχει χλομιάσει, ξαναφουντώνει σε προεκλογικές περιόδους. Οι συμπατριώτες μας, παρόλο που έχουν απογοητευτεί από τους πολιτικούς όλων τω...

Ο άνθρωπος και ο Θεός! Ποια άπειρη απόσταση ανάμεσά τους! Το ελάχιστο και το απείρως μεγάλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάθε σύγκριση είναι αδύνατη, αν όχι και βλάσφημη. Κι όμως! Η Βίβλος μας διδάσκει ότι όχι μόνο μπορεί να υπάρξει σχέση ζωντανή μεταξύ ανθρώπου και Θεού, αλλ’ ακόμη και συνεχής «συνεργασία» μεταξύ τους: «Θεού εσμέν συνεργοί ...» (Α' Κορ. 3/9). Το παράδοξο αυτό διαφωτίζεται όταν προσέξουμε ότι ο άνθρωπος κατά την Βίβλο πλάστηκε «καθ’ ομοίωσιν Θεού» (Γεν. 1/26α, Ιακ. 3/9), και ο θαυμαστός τεχνολογικός πολιτισμός του στις ημέρες μας, δικαιολογεί από μια πλευρά τη διδασκαλία αυτή της Βίβλου. Δεν είναι το υλικό σώμα του ανθρώπου αυτό που εκπροσωπεί τον άνθρωπο, αλλά είναι το πνευματικό στοιχείο, το «Εγώ» , η «Ψυχή» του, πo υ κινείται από τα ελατήρια και τους πόθους του για το άπειρο και το αιώνιο. Εδώ βρίσκουμε την αλήθεια για την «καθ' ομοίωσιν του Θεού» δημιουργία μας. Έτσι, θα ερευνήσουμε όχι την πλευρά των διανοητικών εφευρέσεων του ανθρώπου π o υ είναι τόσο πολλές κα...

Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στο Μπουρούντι τη δεκαετία του 1990, πέρασα αρκετούς μήνες σε έναν πολυπληθή καταυλισμό για εσωτερικά εκτοπισμένους, ανθρώπους σαν εμένα που είχαν εγκαταλείψει τα σπίτια τους αλλά δεν μπορούσαν να φύγουν από τη χώρα. Μια από τις πιο οδυνηρές εμπειρίες μου ήταν να βλέπω τον υγιή ανδρισμό πολλών πατεράδων να καταρρέει από μια τόσο δραστική αλλαγή στη ζωή τους. Από αυτόνομοι τροφοδότες των οικογενειών τους, βρέθηκαν εξαρτημένοι από τρόφιμα ανακούφισης σε ξένο τόπο. Επιπλέον, η στέρηση ελευθερίας των κινήσεων τους τους κατέστησε ανίκανους γι’ αυτό που ήταν συνηθισμένοι να κάνουν όλη τους τη ζωή: να επιμελούνται τις καλλιέργειές τους και τις δικές τους επιχειρήσεις. Κάποιοι απ’ αυτούς το έριξαν στο ποτό για να αντιμετωπίσουν την κατάθλιψη που τους είχε καταλάβει. Ζώντας αυτό σκεφτόμουν τον Ιωσήφ, τον σύζυγο της Μαρίας, ο οποίος έπρεπε επίσης να φύγει και να αντιμετωπίσει απογοητεύσεις και δύσκολες καταστάσεις. Θα μπορούσε να είναι σαν κι αυτούς τους...

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή παρατηρεί κανείς τους ανθρώπους να παρακολουθούν κατά χιλιάδες χριστουγεννιάτικες μουσικές εκδηλώσεις, παιδικούς θιάσους της αφήγησης της Βηθλεέμ με αγγέλους, βοσκούς, ζώα και βασιλιάδες. Η ιστορία αυτή δεν δείχνει να πεθαίνει. Κάθε Χριστούγεννα παρουσιάζεται εκ νέου. Παρά το γεγονός ότι η Δύση έχει απορρίψει την ιδέα πως η Ενσάρκωση αποτελεί κεντρικό γεγονός της ιστορίας, η γοητεία του μικρού Ιησού εμφανίζεται ως εξαιρετικά ανθεκτική για όλες τις ηλικίες. Στα μουσεία τέχνης, ως μνημεία της ανθρώπινης ιστορίας, ο Ρέμπραντ προσφέρει ίσως το μεγαλύτερο ρεκόρ σε χαρακτικά, σχέδια και πίνακες ζωγραφικής της σκηνής της γέννησης, της φυγής στην Αίγυπτο, της περιτομής του βρέφους και άλλες ιστορίες  της Θείας Οικογένειας. Φυσικά, η αντίληψη ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος παραμένει «ανοησία για τους Έλληνες» όπως έγραψε ο απόστολος Παύλος. Ο Πλάτωνας θεωρούσε ότι ο φυσικός κόσμος δεν ήταν παρά μια σκιά απέναντι στον πραγματικό κόσμο της σκέψης. Το ότι ένας Θεός θα έσκυβε...

«Ως άθεος, πιστεύω πραγματικά ότι η Αφρική χρειάζεται τον Θεό: Οι ιεραπόστολοι και όχι μόνο τα χρήματα για βοήθεια, είναι η λύση στο μεγαλύτερο πρόβλημα της Αφρικής που είναι σε μεγάλο βαθμό η παθητικότητα της νοοτροπίας των ανθρώπων». Με αυτά τα εκπληκτικά λόγια, ο γνωστός δημοσιογράφος και τηλεπαρουσιαστής, πρώην βουλευτής της βρετανικής Βουλής των Κοινοτήτων, Μάθιου Πάρις συνοψίζει   το συμπέρασμα που αναγκάστηκε να βγάλει μετά από πρόσφατη επίσκεψή του στο Μαλάουι, στο σπίτι των  παιδικών του χρόνων. Ο Πάρις πέρασε τα παιδικά του χρόνια σ’ αυτή την αφρικανική χώρα και σαράντα πέντε χρόνια μετά την αποχώρησή του, αποφάσισε να επιστρέψει λόγω του ενδιαφέροντός του για την Pump Aid, μια βρετανική φιλανθρωπική οργάνωση που βοηθά αγροτικές αφρικανικές κοινότητες να εγκαταστήσουν αντλίες νερού, δίνοντας στους ανθρώπους εκεί πρόσβαση σε καθαρό νερό. Η επίσκεψή του αυτή όχι μόνο ανανέωσε θετικά την προδιάθεσή του απέναντι σε τέτοιου είδους φιλανθρωπικές οργανώσεις ανάπτυξης, αλλ...