ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ

Αν το σκεφτεί σοβαρά κανείς, η χριστιανική πίστη είναι ένα σύνολο ‘παραδόξων’. Τα πιο αγαπημένα μας θεολογικά δόγματα, εξετάζοντάς τα προσεκτικά, δεν είναι παρά μια δέσμη λογικών αντιφάσεων που προσφέρουν νόημα και ζωή μόνο όταν τους επιτρέπουμε να παραμείνουν θεϊκά μυστήρια. Προσπαθώντας να δώσει κανείς εξήγηση, αυτά αναδεικνύουν τη ρηχή λογική μας προσέγγιση που όμως γρήγορα καταρρέει, όπως και όλες οι ανίσχυρες ανθρώπινες φιλοσοφίες της ιστορίας. Τα ‘παράδοξα’ της πίστης περιλαμβάνουν την Αγία Τριάδα, την Ενσάρκωση του Θεού, και την Ανθρώπινη Αξιοπρέπεια. Ο Ψαλμός 8 εκφράζει ένα από αυτά τα παράδοξα, με τρόπο που όλοι έχουμε διαπιστώσει μέσω της εμπειρίας μας, ως αληθινό. Κάθε άτομο, σε οποιοδήποτε επίπεδο ευφυΐας, κοιτάζοντας τον έναστρο ουρανό, αισθάνεται τόσο την απεραντοσύνη του σύμπαντος όσο και την ίδια του την ασημαντότητα. Η ασημαντότητα αυτή του ανθρώπου τονίστηκε από πολλές αρχαίες θρησκείες, εκ των οποίων οι περισσότερες δίδασκαν ότι δημιουργηθήκαμε ως θεϊκοί σκλάβοι,...

Του  John   Stott Χωρίς τη Βίβλο ο ευαγγελισμός του κόσμου όχι μόνο δεν είναι δυνατός αλλά αδιανόητος. Η Βίβλος τονί ζει την ευθύνη μας να ευαγγελίσουμε τον κόσμο, μας δίνει το Ευαγγέλιο να κηρύξουμε, μας οδηγεί σχετικά με το πώς να το κηρύξουμε, και μας διαβεβαιώνει ότι είναι «δύναμις Θεού προς σωτηρίαν για κάθε πιστεύοντα». Επιπλέον, είναι ιστορικά διαπιστωμένο γεγονός ότι ο βαθμός αφιέρωσης της Εκκλησίας στο έργο του ευαγγελισμού του κόσμου είναι ανάλογος με το βαθμό πεποίθησής της στην αυθεντικότητα της Βίβλου. Οποτεδήποτε οι χριστιανοί χάνο u ν την εμπιστοσύνη τους στη Βίβλο, χάνουν και το ζήλο για το ευαγγελιστικό έργο. Αντίθετα, όταν είναι πεπεισμένοι για τη Βίβλο, τότε είναι αποφασισμένοι να ευαγγελίσουν τους ανθρώπους. Υπάρχουν τουλάχιστον τέσσερεις λόγοι πού καθιστούν τη Βίβλο απαραίτητη για τον ευαγγελισμό του κόσμου. Πρώτον, η Βίβλος μας δίνει την εντολή για τον ευαγγελισμό του κόσμου . Σίγουρα χρειαζόμαστε αυτή την εντολή, γιατί υπάρχουν παντού και επιτείνοντ...

Όλα σχεδόν αυτά που συναντάμε στο βιβλίο της Εξόδου, κεφ. 34, σχετικά με το όνομα και τον χαρακτήρα του Θεού είναι αναμφισβήτητα θετικά. Είναι συμπονετικός και ευγενικός, υπομονετικός, ξεχειλίζει από πιστότητα, αληθινός στις υποσχέσεις του και πρόθυμος να συγχωρεί. Αλλά δεν είναι αυτό το τέλος της αυτο-περιγραφής του Θεού. Στο εδάφιο 7 ολοκληρώνεται αυτή η εικόνα  του Θεού με το να δηλώνει κάτι που φαίνεται ασυμβίβαστο με όσα έχουν προηγηθεί. Αφού μίλησε για τη συγχώρεση, λέει: «Αλλά δεν αφήνω τίποτε ατιμώρητο. Η τιμωρία για τις ανομίες των πατέρων πέφτει στα παιδιά τους και στων παιδιών τους τα παιδιά, ως την τρίτη και την τέταρτη γενιά». Τα εδάφια Έξοδος 34/6-7 είναι εδάφια στη Βίβλο που περιέχουν την πιο συνοπτική εικόνα του ονόματος και της φύσης του Θεού. Έτσι, δεν μπορούμε να προσπεράσουμε απλά το  οργισμένο ύφος   στο οποίο αυτά καταλήγουν. Λίγα πράγματα κάνουν πιστούς και απίστους να νιώθουν άβολα, ένα από αυτά είναι η οργή του Θεού. Αποφεύγουμε να μιλάμε...

Μια μέρα μετά την τραγική επέτειο του πολέμου στην Ουκρανία ο Jeff Fountain γράφει για μια συνάδελφό του την ‘Αιρα, η οποία ζεί και καταγράφει τα γεγονότα επί τόπου: Παράλληλα με τα βάσανα, η Άιρα βλέπει επίσης τη χάρη του Θεού. Όπως είπε ένας φίλος: «Το κόστος είναι ανείπωτα φρικτό. Αλλά έχουμε κερδίσει τόσα πολλά. Δύναμη, ενότητα, ελπίδα και εξάρτηση από τον Θεό. Αγάπη για την ουκρανική γλώσσα. Αφυπνισμένες εκκλησίες και οι άνθρωποι πεινασμένοι για τον Θεό. Μια χώρα γεμάτη εθελοντές. Απίστευτη υποστήριξη και φιλία από τους γείτονές μας στην Ευρώπη και ένα μεγάλο μέρος του υπόλοιπου κόσμου. Ένα νέο άνοιγμα, υποστήριξη και προθυμία να θυσιαστεί ο ένας για τον άλλον. Ευγνωμοσύνη για τα μικρά πράγματα. Αμέτρητες υπενθυμίσεις της αιωνιότητας και του τι είναι πραγματικά σημαντικό». Η δραματική αποτυχία της αιφνιδιαστικής ρωσικής εισβολής να καταλάβει το Κίεβο να εξουδετερώσει τον Πρόεδρο Ζελένσκι και να εγκαταστήσει μια κυβέρνηση-μαριονέτα θεωρείται από πολλούς ως πραγματικά θεϊκή χά...

60 χρόνια από το θάνατο του ιδρυτή της Ελευθέρας Ευαγγελικής Εκκλησίας Αθηνών, γράφει η Άλτα Φίλου: Ταξινομώντας τα βιβλία της βιβλιοθήκης μου, «έπεσα» επάνω στο βιβλίο του Μ. Θαβωρίτη, «Ωραίοι Άνθρωποι» (2000), και ξεχάστηκα για το υπόλοιπο του απογεύματος. Ξεκινώντας από την αφιέρωση: «Αφιερώνεται στην καινούργια Γενιά των Ελλήνων Ευαγγελικών, με την ευχή να φανεί αντάξια της Γενιάς των ‘ΩΡΑΙΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ’ που έφυγαν». Ανήκω στη δεύτερη «καινούργια Γενιά» και είναι μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού οι «Ωραίοι Άνθρωποι», που γνώρισα προσωπικά από όλους όσους αναφέρει ο Μ. Θαβωρίτης (Μ.Θ.) στο βιβλίο του. Για τον πρώτο, τον Κωνσταντίνο Μεταλληνό, γράφει: «Στάθηκε ένας ωραίος άνθρωπος που έλαμψε στο Ελληνικό στερέωμα του 20 ου αιώνα με την ομολογία του, τη ζωή του και το έργο του». Έτυχε να μιλήσω με πολλούς «συνομηλίκους» μου τις τελευταίες ημέρες και εσκεμμένως ανέφερα το ζεύγος, Κωνσταντίνου και Αλκμήνης Μεταλληνού στις συζητήσεις μας. «Πού τους θυμήθηκες;», ήταν μια από τις ...

«Πρέπει να μάθουμε να ζούμε μαζί σαν αδέλφια, διαφορετικά θα πεθάνουμε όλοι μαζί σαν ηλίθιοι»   -  Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Ο φανατισμός στις διάφορες μορφές του εκδηλώνεται κυρίως σε περιόδους βουλευτικών εκλογών. Ο φανατισμός είναι παράλογος, επειδή προσπαθεί να επιβάλει με πάθος τις ιδέες και τις ιδεολογίες του στους άλλους. Αυτός που εμφορείται από φανατισμό δεν ανέχεται αντίθετες απόψεις και δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει ακόμη και βία για να αντιμετωπίσει τους αντιπάλους του. Είδη φανατισμού είναι: πολιτικός, ιδεολογικός, εθνικιστικός, φυλετικός, ποδοσφαιρικός, θρησκευτικός… Ο Τσώρτσιλ είπε: «Φανατικός είναι κάποιος που δεν θέλει ν’ αλλάξει γνώμη και δεν θέλει ν’ αλλάξει θέμα», ο δε Ντιτερώ: «Από τον φανατισμό μέχρι τη βαρβαρότητα είναι μόνο ένα βήμα» . Του Γεωργίου Σ. Κανταρτζή Ο πολιτικός φανατισμός Αν και τα τελευταία χρόνια έχει χλομιάσει, ξαναφουντώνει σε προεκλογικές περιόδους. Οι συμπατριώτες μας, παρόλο που έχουν απογοητευτεί από τους πολιτικούς όλων τω...

Ο άνθρωπος και ο Θεός! Ποια άπειρη απόσταση ανάμεσά τους! Το ελάχιστο και το απείρως μεγάλο. Θα έλεγε κανείς ότι κάθε σύγκριση είναι αδύνατη, αν όχι και βλάσφημη. Κι όμως! Η Βίβλος μας διδάσκει ότι όχι μόνο μπορεί να υπάρξει σχέση ζωντανή μεταξύ ανθρώπου και Θεού, αλλ’ ακόμη και συνεχής «συνεργασία» μεταξύ τους: «Θεού εσμέν συνεργοί ...» (Α' Κορ. 3/9). Το παράδοξο αυτό διαφωτίζεται όταν προσέξουμε ότι ο άνθρωπος κατά την Βίβλο πλάστηκε «καθ’ ομοίωσιν Θεού» (Γεν. 1/26α, Ιακ. 3/9), και ο θαυμαστός τεχνολογικός πολιτισμός του στις ημέρες μας, δικαιολογεί από μια πλευρά τη διδασκαλία αυτή της Βίβλου. Δεν είναι το υλικό σώμα του ανθρώπου αυτό που εκπροσωπεί τον άνθρωπο, αλλά είναι το πνευματικό στοιχείο, το «Εγώ» , η «Ψυχή» του, πo υ κινείται από τα ελατήρια και τους πόθους του για το άπειρο και το αιώνιο. Εδώ βρίσκουμε την αλήθεια για την «καθ' ομοίωσιν του Θεού» δημιουργία μας. Έτσι, θα ερευνήσουμε όχι την πλευρά των διανοητικών εφευρέσεων του ανθρώπου π o υ είναι τόσο πολλές κα...