ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΣΤΟΝ 21ο ΑΙΩΝΑ

Σε άρθρο του στο περιοδικό Christianity Today  [1] , ο Αμερικανός θεολόγος Ράσελ Μούρ, ξεκινά με μια αναφορά στην ταινία , «Υουόλ-Υ», η οποία πριν από περίπου 20 χρόνια απεικόνιζε έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι ζούσαν παθητικά, καθισμένοι σε πλωτές καρέκλες, με τα σώματά τους να ατροφούν από την αδράνεια, καθώς ρομπότ αναλάμβαναν την κάθε τους ανάγκη. K άτι ανάλογο φαίνεται να συμβαίνει σήμερα με την τεχνητή νοημοσύνη, όχι στους μυς μας αλλά στον νου μας. Αφορμή για τον προβληματισμό αυτό του Μουρ στάθηκε μια συνομιλία του με τον David Brooks ο οποίος εξετάζει ποιοι θα ευδοκιμήσουν και ποιοι όχι στην εποχή του AI. Ο Μπρούκς απορρίπτει τη ουτοπική εικόνα που προβάλλουν κάποιοι υποστηρικτές της τεχνολογίας σύμφωνα με την οποία το AI θα απελευθερώσει τον άνθρωπο από τη βαρετή πνευματική εργασία, ώστε να αφιερώνει τον υπόλοιπο χρόνο του σε δημιουργικές δραστηριότητες. Αντίθετα, η χρήση AI στην πνευματική εργασία έχει στην πραγματικότητα επιταχύνει τον ήδη πιεστικό ρυθμό της ζωής των χ...

Στο άρθρο «What Social Media Addiction Tells Us About Heaven and Hell» , ο πρώην ηγέτης των Νότιων Βαπτιστών στις ΗΠΑ και Γενικός Συντάκτης του περιοδικού Christianity Today , Russell Moore, χρησιμοποιεί το φαινόμενο του εθισμού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως αφετηρία για μια βαθύτερη θεολογική και υπαρξιακή ανάλυση σχετικά με τον παράδεισο, την κόλαση και τη φύση των ανθρώπινων επιθυμιών. Το βασικό του επιχείρημα είναι ότι το λεγόμενο «infinite scroll» – η ατελείωτη ροή περιεχομένου στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης δηλαδή – λειτουργεί ως μια παραποιημένη μορφή παραδείσου: μια υπόσχεση ατελείωτης ικανοποίησης που τελικά καταλήγει σε πνευματική κενότητα. Το άρθρο ξεκινά με αναφορά στις νομικές υποθέσεις εναντίον εταιρειών κοινωνικής δικτύωσης, όπως η Meta και η Google , όπου οι ενάγοντες υποστηρίζουν ότι οι πλατφόρμες σχεδιάστηκαν συνειδητά ώστε να προκαλούν εθισμό, ιδιαίτερα στους ανηλίκους. Στοιχεία όπως οι ειδοποιήσεις, η αυτόματη αναπαραγωγή και κυρίως το «infinite scroll» π...

της Nadya Williams [1] Στην εποχή μας, όπου η κοινωνία είναι χωρισμένη σε ηλικιακές ομάδες, αισθάνομαι βαθιά ευγνωμοσύνη για τους ηλικιωμένους πιστούς που συμβουλεύουν και επενδύουν στα παιδιά μου. Ένα άρθρο στο Harvard Business Review υποστήριζε ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν απλώς γερνούν· γίνονται ολοένα και πιο διαχωρισμένες ως προς την ηλικία», και ότι «ο ακραίος τρόπος με τον οποίο έχουμε απομονώσει τους νέους σε εκπαιδευτικά ιδρύματα, τους μεσήλικες στους χώρους εργασίας και τους ηλικιωμένους σε κοινότητες συνταξιούχων, κέντρα ηλικιωμένων και γηροκομεία έχει σημαντικό κόστος». Αυτό, δυστυχώς, συμβαίνει συχνά και μέσα στην εκκλησία. Τα παιδιά περνούν τον περισσότερο χρόνο τους με συνομηλίκους: απομακρύνονται από τη λατρεία για το «παιδικό πρόγραμμα» ή συμμετέχουν σε ομάδες νέων, ενώ οι γονείς τους παρακολουθούν μελέτες της Βίβλου. Και ακόμη κι όταν διαφορετικές γενιές βρίσκονται στον ίδιο χώρο, δεν αισθάνονται όλοι οι ενήλικες άνετα —ή δεν θεωρούν ότι επιτρέπεται— να εμπλακο...

Μια απολογητική που ενθαρρύνει ερωτήματα τύπου «γιατί;» και δεν φοβάται την αμφισβήτηση μπορεί σε μια εκκλησία να γίνει ένα χρήσιμο εργαλείο για την κατήχηση της νέας γενιάς, ηλικίας κρίσιμης στη διαμόρφωση του «πιστεύω». Πριν από λίγο καιρό διάβαζα την εξής ιστορία. Ο γιος ενός ιεροκήρυκα, σήμερα  δευτεροετής φοιτητής, εξομολογήθηκε στον πατέρα του ότι είναι «άθεος» και ότι θεωρεί την πίστη «διανοητικά ανέντιμη». Πράγματι, τί θλίψη για έναν ποιμένα που έχει μεγαλώσει το παιδί του, προφανώς διδάσκοντάς το να πιστεύει, αλλά έχει αμελήσει να το διδάξει σχετικά με το γιατί είναι αλήθεια αυτά που πιστεύουμε! Ένα μέλος της εκκλησίας, σοκαρίστηκε από αυτά που έμαθε για τον γιό του πάστορα, επειδή κι εκείνος είχε έναν γιό σε κρίσιμη ηλικία. «Γιατί πιστεύεις ότι η Βίβλος είναι αληθινή;», ρώτησε τον γιό του στο σπίτι. Εκείνος, σήκωσε το βλέμμα, λίγο μπερδεμένος: «Επειδή... είναι ο Λόγος του Θεού;» «Ναι, αλλά πώς ξέρεις ότι είναι ο Λόγος του Θεού;» Άδειο βλέμμα. «Επειδή το λέει η Βίβλος;» «Κ...

Η δημοκρατία προϋποθέτει μια πολυφωνία απόψεων, τον διάλογο και τον συμβιβασμό, αλλά η σημερινή πραγματικότητα δείχνει μια κοινωνική σφαίρα κατακερματισμένη από καχυποψία και δυσπιστία και τις παραδοσιακές δεξαμενές ‘αλήθειας’ (πανεπιστήμια, μέσα μαζικής ενημέρωσης) να αμφισβητούνται. Οι αιτίες του φαινομένου αυτού βρίσκονται αφενός στην μακρά παράδοση ασύστολου ψεύδους στην πολιτική, αφετέρου στον ρόλο μιας σκόπιμης, τεχνολογικά πολλαπλασιαζόμενης παραπληροφόρησης, αλλά και σε μια … πνευματική διάσταση του διχασμού που η Βίβλος ονομάζει «αμαρτία». Ήδη στο έργο του «Πολιτεία » , ο Πλάτωνας καταγγέλλει τους σοφιστές που χρησιμοποιούσαν τη ρητορική όχι για να αναζητήσουν την αλήθεια αλλά για να πείσουν τον άλλον. Αναφέρεται στο «γενναίο ψεύδος», στην πολιτική χρήση του ψεύδους προς όφελος της κοινωνικής σταθερότητας [1]. Επίσης, ο Μακιαβέλι, στο έργο του «Ο Ηγεμόνας» [2] , διατυπώνει ωμά πως ο άρχοντας δεν πρέπει να δεσμεύεται από την ηθική, αλλά από την ανάγκη διατήρησης της εξουσί...

Του Γεώργιου Σ. Κανταρτζή «Είναι θλιβεροί οι καιροί, όταν η εντιμότητα ονομάζεται αφέλεια και η ειλικρίνεια λέγεται ηλιθιότητα» Ζούμε σε μια παρδαλή εποχή ανατροπών, ποικίλων επαναστάσεων και της αλματώδους τεχνολογικής προόδου σ’ όλους τους κλάδους της  επιστήμης,  αλλά ταυτόχρονα και της απόρριψης και του ευτελισμού των ηθικών και πνευματικών αξιών.  Το ερώτημα που εγείρεται είναι: Μπορούμε ακόμα ως χριστιανοί να είμαστε διαφορετικοί σ’ έναν κόσμο ανεστραμμένων αξιών; Να είμαστε διαφορετικοί σ’ έναν κόσμο όπου το αφύσικο και η διαστροφή θεωρούνται φυσιολογικά, και η ηθική, η αγνότητα, η δικαιοσύνη, η αλήθεια και όλα αυτά να θεωρούνται παλιομοδίτικα και παρωχημένα. Μάλιστα όσοι τολμούν  να πουν την αλήθεια και να μιλήσουν  εναντίον τής κάθε ανωμαλίας να θεωρούνται οπισθοδρομικοί και φανατικοί. Μάλιστα μπορούν να οδηγηθούν και στον εισαγγελέα! Το ερώτημα είναι:  Μπορούμε να μην συμμορφωθούμε και να μη συμβιβαστούμε μ’ όλα τα ανώμαλα και αλλοπρόσαλλα π...

Γνωρίζω πολλούς μουσουλμάνους, έχω φίλους και γνωστούς ήδη από το 2016. Οι σχέσεις μου με Σύρους, Αφγανούς και Ιρακινούς με έχουν πλουτίσει βαθιά και δεν θα ήθελα ποτέ να τις χάσω. Συχνά όμως, στις συζητήσεις μας, συναντώ όρια.   Οι μουσουλμάνοι αγαπούν τις πνευματικές συζητήσεις. Και έχει τύχει να επιστρέψω στο σπίτι χωρίς να μπορέσω να δώσω μια πειστική απάντηση σε κάποιο ερώτημά τους. Όμως αυτό μου έδινε την ευκαιρία να συλλογιστώ, να προσευχηθώ και, στην επόμενη συνάντηση, να επανέλθω στην ερώτηση που είχε μείνει ανοιχτή. Μία τυπική ερώτηση είναι: «Είναι ο Ιησούς ο Υιός του Θεού;» Αν απαντήσω «ναι», τότε ο συνομιλητής μου μπορεί να σοκαριστεί, επειδή στο μυαλό του μουσουλμάνου η ιδιότητα του Υιού σημαίνει μια σωματική, σεξουαλική σχέση μεταξύ Θεού και Μαρίας. Γι’ αυτόν, ο Ιησούς Χριστός δεν μπορεί να είναι «το μωρό του Θεού»! Του εξηγώ ότι εμείς, ως χριστιανοί, ομολογούμε τον Ιησού ως Υιό του Θεού, γιατί η Μαρία συνέλαβε με έναν απολύτως μοναδικό τρόπο, δια του Αγίου Πνεύματος....

Ο εθελούσιος θάνατος, κοινώς γνωστός ως αυτοκτονία, είναι φαινόμενο διαχρονικό που πλήττει την Ελλάδα από τη αρχαιότητα μέχρι σήμερα, αλλά και πολλές άλλες χώρες στον πλανήτη. Αποτελεί ένα πρόβλημα για την εκκλησία και τους χριστιανούς, επειδή συχνά φαίνεται να πλήττει και πιστούς, λόγω μιας αυξημένης εξατομίκευσης των ανθρώπων στις σύγχρονες κοινωνίες.  Σύμφωνα με πρόσφατα δεδομένα του Παρατηρητηρίου Αυτοκτονιών της ΚΛΙΜΑΚΑ [1] , το 2024 καταγράφηκαν συνολικά 469 περιστατικά αυτοκτονίας στην Ελλάδα. Τα δεδομένα αποκαλύπτουν σημαντικές τάσεις, παρέχοντας μια πληρέστερη εικόνα του δυσνόητου αυτού φαινομένου, λόγω της υποκαταγραφής, που αγγίζει το 15%-20%. Επιπλέον, επειδή στην Ελλάδα δεν υπάρχει σύστημα καταγραφής των αποπειρών αυτοκτονίας που καταλήγουν στα νοσοκομεία, πίσω από κάθε αυτοκτονία φαίνεται να κρύβονται 20 έως 30 απόπειρες. Με τίτλο, «Η λογοτεχνία και η αυτοκτονία» ο Παντελής Μπουκάλας διερωτάται αν άραγε είναι «επαγγελματική νόσος» οι αυτοκτονίες των λογοτεχνών, τ...

Του Jeff Fountain Την εβδομάδα που πέρασε, η είδηση για κατάπαυση   του πυρός στη Γάζα οδήγησε σ ε εορτασμούς στους δρόμους , αλλά μετριάστηκε από το γεγονός ότι μια διαρκής ειρήνη ανάμεσα σε Ισραηλίτες και Παλαιστίνιους είναι ακόμα μακριά . Επίσης, την εβδομάδα αυτή, η επερχόμενη κυβέρνηση στην Ουάσιγκτον έπρεπε να παραδεχτεί ότι η υπόσχεση για άμεσο τερματισμό της ρωσικής επιθετικότητας στην Ουκρανία, την πρώτη κιόλας μέρα του νέου προέδρου στον Λευκό Οίκο, δεν ήταν εφικτο να πραγματοποιηθεί και ότι θα χρειαστούν μήνες για την επίλυσή της. Και στους δύο πολέμους, μια εκεχειρία δεν σημαίνει ότι έχει επιτευχθεί ειρήνη. Πραγματική ειρήνη απαιτεί συγχώρεση και συμφιλίωση. Κάτι που, και στις δύο περιπτώσεις, βρίσκεται ακόμη πολύ μακριά. Λίγοι θυμούνται πόσο γεμάτα δυσπιστία, φόβο και αβεβαιότητα υπήρξαν τα μεταπολεμικά χρόνια στα τέλη της δεκαετίας του 1940, με ζωές, οικογένειες, πόλεις και χώρες διαλυμένες και κατεστραμμένες. Πώς μπορείτε να ξαναχτίσετε μετά α...

 Θα μας βρίσκετε στο  christianismos21.blogspot.com

Πώς φτάσαμε όλοι να πιστεύουμε στην ελευθερία, την καλοσύνη,  την πρόοδο και την ισότητα T ου Glen Scrivener Εδώ βρίσκεται το επιχείρημα αυτού του βιβλίου: αν είσαι Δυτικός—είτε έχεις πατήσει το πόδι σου σε εκκλησία είτε όχι, είτε έχεις δει μια Βίβλο είτε όχι, είτε θεωρείς τον εαυτό σου άθεο, ειδωλολάτρη ή Ιππότη Τζεντάι - είσαι χρυσόψαρο και ο Χριστιανισμός είναι το νερό στο οποίο κολυμπάς. Ή, για να πούμε το ίδιο πράγμα με λίγο διαφορετικό τρόπο, ο Χριστιανισμός είναι ο αέρας που αναπνέουμε. Είναι η ατμόσφαιρά μας. Είναι το περιβάλλον μας, τόσο αόρατο όσο και παντοδύναμο (σ. 3). Είναι τόσο εξαιρετικός ο αντίκτυπος του Χριστιανισμού στη κοινωνία και την καθημερινότητά μας, που δεν του δίνουμε πια σημασία. Στις χώρες της Δύσης παρατηρούμε να  εξελίσσεται μια προσπάθεια «αποχριστιανισμού» της κοινωνίας –με σκοπό τη δημιουργία μιας μεταχριστιανικής κοινωνίας. Η χριστιανική σεξουαλική ηθική θεωρείται φανατισμός με τους θεσμούς της περί γάμου και οικογένειας να χαρακτηρίζον...

Ο καθαρός ανθρωπισμός είναι στην πραγματικότητα το θείο εντός του ανθρώπου (Ν. Μπερντιάεφ) Ζούμε σ' ένα ενιαίο κόσμο αιτίου-αποτελέσματος, που στηρίζεται στους νόμους της φυσικής με τους οποίους τον ερμηνεύουμε θεωρητικά. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι μήπως έχουμε μετατρέψει τη χρονική ακολουθία των φαινομένων (δηλαδή τη συνήθεια εμφάνισής τους) σε μια αιτιώδη μεταξύ τους σχέση; Γι' αυτό ίσως κάποιες νεότερες θεωρίες (απροσδιοριστίας, χάους κ.λπ.) τείνουν να αναιρούν την άτεγκτη αυτή λογική αιτιοκρατία. Στο θέμα της ανθρώπινης βούλησης, για την ελευθερία της οποίας εξακολουθούν να υφίστανται φιλοσοφικές διαμάχες, τείνει να γίνει αποδεκτό ένα σχήμα όπου κοινωνικοί και περιβαλλοντικοί παράγοντες δρουν αιτιοκρατικά πάνω στην ανάπτυξή της, όμως ο άνθρωπος-πρόσωπο μπορεί παρόλα αυτά να κατευθύνει τη βούλησή του (ελευθερία, απροσδιοριστία). Σε μια παραλληλία φυσικών και πνευματικών νόμων, η έκφραση του προσωπικού κακού μέσα στο πνευματικό σύμπαν συνιστά νόμο εντροπίας. Όμως ο άνθ...